Total Pageviews

Saturday, February 11, 2012

ရင္ေဖာ္ဂုိဏ္း၊ ခ်က္ေပၚဂုိဏ္း၊ ေက်ာေျပာင္ဂုိဏ္း၊ ၿမီးေညႇာင္႐ုိးဂုိဏ္း၊ စကတ္တုိဂုိဏ္း၊ ေဘာင္းဘီတုိဂုိဏ္း မ်ားျမန္ျပည္တြင္လွဳပ္ရွား

ရင္ေဖာ္ဂုိဏ္း၊ ခ်က္ေပၚဂုိဏ္း၊ ေက်ာေျပာင္ဂုိဏ္း၊ ၿမီးေညႇာင္႐ုိးဂုိဏ္း၊ စကတ္တုိဂုိဏ္း၊ ေဘာင္းဘီတုိဂုိဏ္း မ်ားျမန္ျပည္တြင္လွဳပ္ရွား

12:22 AM  Ko Thet Naing  1 comment

အေရွာင္အတိမ္း ဂ်က္စီဂ်ိမ္းစ္၊ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ငယ္စဥ္က လြတ္လပ္ေရးႀကီးရၿပီးစမွာ ျမန္မာ ဇာတ္ကားေတြ ဆုိလည္း ထုိးခန္း၊ က်ိတ္ခန္း၊ စတန္႔ခန္းေတြ ေခတ္စားသည္။ အဂၤလိပ္ကားေတြဆိုလည္း စစ္ကား ရယ္၊ ႏြားေက်ာင္းသား Cow Boy ကားေတြရယ္သာမ်ားသည္။
႐ုပ္ရွင္တုိ႔ ထံုးစံအတိုင္း တုိက္ၾက၊ ခိုက္ၾက၊ ထုိးၾက၊ က်ိတ္ၾကရင္လည္း ဇာတ္လိုက္ ကႏိုင္သည္။ ပစ္ၾက၊ ခတ္ၾကေသာ ကားဆုိလွ်င္လည္း လူဆုိးပစ္ေသာ က်ည္ကို ဇာတ္လုိက္က ေရွာင္ႏိုင္သည္၊ ဇာတ္လုိက္က ပစ္လုိက္မွျဖင့္ လူဆုိးခမ်ာေသရွာေရာ။ နာမည္ႀကီး ဇာတ္လုိက္ထဲမွာ ဂ်က္စီဂ်ိမ္းစ္ တစ္ေယာက္ပါပါသည္။
ထုိထုိေသာ ဇာတ္လုိက္ေက်ာ္တုိ႔ထံမွ ျမန္မာတုိ႔ လူမႈနယ္ပယ္ကို ဆြဲယူလာေသာ စကားက ''အေရွာင္အတိမ္း ဂ်က္စီဂ်ိမ္းစ္'' ဟူ၍ ေရပန္းစားလာသည္။ လူ႕ေလာက၊ လူ႕နယ္ ပယ္အသီးသီးမွာ လည္သလိုေရွာင္သူတုိ႔ လြတ္ေသာသ႐ုပ္ကို တင္စားခဲ့ၾကေသာ ကာရံနေဘေလးႏွင့္ ေမြးစား စကားေလး ျဖစ္လာသည္။
စစ္ႀကိဳေခတ္က ဝံသာႏုတုိ႔ လႈပ္ရွားေသာအခ်ိန္မွာ အက်ႌပါးဝတ္သူ အမ်ိဳးသမီး မ်ားကို ရဟန္းျပည္သူလူထုအေတာ္မ်ားမ်ားက ႐ႈတ္ခ်ခဲ့ၾကသည္၊ ကဲ့ရဲ႕ခဲ့ၾကသည္၊ ဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကသည္။
စစ္ႀကီးလည္း ၿပီးေရာ ပထမဦးစြာ သတိျပဳမိသည္က ေလထီးစပုိး အက်ႌမ်ားေခတ္ စားလာသည္။ စစ္အတြင္းက ေလထီးမ်ားကိုစု၍ဝယ္သည္။ ေလွာင္ထားသည္။ စစ္ႀကီး ၿပီးေသာအခါ ေလထီးပုိးစမ်ားကို ျဖတ္၍ ေရာင္းၾကသည္၊ အမ်ိဳးသမီးေတြဝယ္ၾက၊ ခ်ဳပ္ဝတ္ၾကသည္။
သည့္ေနာက္ လြတ္လပ္ေရးႏွင့္အတူ ေပၚလာေသာ O-G-L (ေခၚ)သြင္းကုန္လုိင္စင္ ေခတ္ျဖစ္လာသည္။ စက္႐ံုေတြ ေထာင္ၾကေသာအခါမွာ ႏိုင္လြန္စက္႐ံုတည္သည္။ ႏိုင္လြန္ စ ပါးပါးေတြကို ကိုယ္လံုးလွသူတုိ႔ တိုတုိက်ပ္က်ပ္ ခ်ဳပ္ဝတ္ၾကသည္။ ႏိုင္လြန္ေခတ္မွာပင္ 'မွန္ႏိုင္လြန္'ေပၚလာသည္။ ဝတ္ထားသူ၏ အတြင္းခံဇာေဘာ္လီမွ အတြန္႔ေလးမ်ားပင္ ျမင္ရသည္။ တုိတုိက်ပ္က်ပ္ ဝတ္သူတုိ႔၊ အသားျဖဴသူဆုိလွ်င္ အက်ႌဝတ္ထား မွန္းမသိရ။ အတြင္းခံေဘာ္လီခ်ည္း ဝတ္လာသလားထင္ရေအာင္ ပါးလႊာလြန္းလွေသာ မွန္ႏိုင္လြန္ေတြ အေရာင္းသြက္ခဲ့သည္။
ထိုအခ်ိန္မွာ အထုိးအက်ိတ္ အသတ္အပုတ္ ဇာတ္ကားမ်ားအတြက္ ေရပန္းစားလာသည္က ေရကူးဝတ္စံုႏွင့္ ႐ိုက္ကူးေသာ ကားမ်ားျဖစ္သည္။ မင္းသမီး Estha Willians ေသာ Bathing Beauty ဇာတ္ကားဆုိလွ်င္ က်ိတ္က်ိတ္တိုး စည္ကားခဲ့သည္။
လြတ္လပ္ေသာ ႏိုင္ငံပီပီ ႀကံ့ခိုင္ သန္စြမ္းေသာ လူမ်ိဳးျဖစ္ဖုိ႔ အားေပးမႈမ်ား ရွိလာသည္ဟုဆိုရမည္။ ေမာင္ဗမာ၊ မယ္ဗမာၿပိဳင္ပြဲေတြ က်င္းပသည္။ ေမာင္ ဒဂံု မယ္ဒဂံု။ ေရႊမန္းေမာင္၊ ေရႊမန္းမယ္ အစ ၿမိဳ႕တုိင္းမွာ က်င္းပၾကသည္။
ကိုယ္ကာယ က်န္းမာႀကံ့ခိုင္သန္ စြမ္းမႈအလွျပရေသာ ၿပိဳင္ပြဲျဖစ္၍ အရွိကုိ အရွိအတုိင္း ျပရသည္။ ေမာင္ေတြက Suspendar ေခၚ ေဘာင္းဘီေပါင္ျပတ္ ေလးႏွင့္ၾကြက္သားႀကီးေတြ အဖုအထစ္ ၾကြၾကြလွလွကို ျပရသည္။
မယ္ေတြကလည္း Swimming Costume ေခၚ ေရကူးဝတ္စံု အပါးေလးမ်ားဝတ္၍ ကိုယ္ကာယ တကယ့္အလွကို ျပၾကသည္။ လမ္းေလွ်ာက္ျပသည္။ ေရွ႕မွေဘးမွ ေနာက္မွ ျမင္ကြင္းကုိယ္ဟန္ အလွျပၾကရသည္။ ဒုိင္လူႀကီးမ်ားက လမ္းေလွ်ာက္ စင္ျမင့္ေရွ႕မွထိုင္၍ ပရိသတ္ႏွင့္အတူ ၾကည့္ခါ အမွတ္ေပးရသည္။
ထုိထိုေသာ ကိုယ္ကာယအလွ ၿပိဳင္ပြဲမ်ားကို တစ္ေခတ္တစ္ခါမွာ ပံုစံေျပာင္းလိုက္သည္။ ၿပိဳင္ပြဲဝင္မယ္ေလးမ်ားကို လူဗိုလ္ပံုအလယ္မွာ ေရကူးဝတ္စံုႏွင့္ ကိုယ္ဟန္ အလွျပခြင့္ မျပဳေတာ့ဘဲ အခန္းထဲမွာသာ အမ်ိဳးသမီးဒိုင္မ်ားခ်ည္း သီးသန္႔ၾကည့္ရသည္။ ကိုယ္ကာယ အတုိင္းအထြာေတြ ယူရသည္။ ရင္၊ ခါး၊ တင္ပါး၊ ေပါင္တန္၊ ေျခ သလံုး၊ အေသးစိပ္မွတ္ရသည္။ လူေရွ႕ သူေရွ႕မွာေတာ့ အက်ႌလက္ျပတ္ ကိုယ္ၾကပ္ႏွင့္ ထမီ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ပါးပါးႏွင့္ ကိုယ္လံုးကိုျမင္သာေအာင္ ဝတ္ဆင္လ်က္ ကိုယ္ဟန္ျပရသည္။ လမ္းေလွ်ာက္ျပရသည္။
ႏွစ္ေတြပင္ ၾကာခဲ့ၿပီ။ ယေန႔ထက္တုိင္ျဖစ္သည္။
 
ယဥ္ေက်းမႈထိန္းသိမ္းေရးအျဖစ္ စည္းကမ္းေတြျပင္ခဲ့သည္။ ေမာင္ႏွင့္ႏွမ၊ သားႏွင့္အမိ အတူမၾကည့္သင့္ဟု ဟီရိၾသတပၸ ထိန္းေရးၾကပ္မတ္ခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္ ေရပူသည္ အၿမဲစီးေနၿမဲျဖစ္သည္။ စီးလာေသာေရကို တားထားလွ်င္ နိမ့္ရာပါးရာကုိ ရွာ၍ တုိးထြက္တတ္သည္ကို လူတုိင္းသိသည္။
 လြန္ခဲ့ေသာ ငါးဆယ့္တစ္ႏွစ္က ျမဝတီမဂၢဇင္းတြင္ အလွမယ္ ေနာ္လြီဇာဘင္ဆင္ ကုိယ္လုံးျပဟန္ကိုလည္း ေဖာ္ျပထားသည္။ ေရကူးဝတ္စုံကုိ ဝတ္ထားသည္။ ေျခစုံရပ္၍ ရုိးရုိးမတ္တပ္ ရပ္ေနသည္။ လက္တစ္ဘက္ကုိေျမႇာက္ကာ က်န္လက္ တစ္ဘက္က ခါးေထာက္ထားသည္။ ကုိယ္ေနဟန္ထား အလွေတြေပၚလာသည္။
ယေန႔ေခတ္ကာလမွာ ဟုိတစ္ခ်ိန္ကလုိ ေရကူးဝတ္စုံႏွင့္ ကာယအလွမယ္ေတြ ကုိယ္ဟန္ျပပုံေတြ ခြင့္မျပဳေတာ့ေသာ္လည္း ျပင္ပမွ ယဥ္ေက်းမႈေတြ မုန္တုိင္းဆင္ ဝင္ေရာက္လာသည္။ အခ်ဳိ႕ဂ်ာနယ္မ်ား၊ ကြာလတီမဂၢင္းမ်ားတြင္ ေၾကြစကၠဴေတြႏွင့္ ပုံမ်ဳိးစုံ ပါလာသည္။ ေမာ္ဒယ္ေတြ၊ သရုပ္ေဆာင္ေတြ၊ အဆုိေတာ္ေတြ အရြယ္စုံ၊ ဆုိက္ဆုံပါလာသည္။
ေတာရြာဓေလ့ ထမီရင္လ်ား ထားသလုိမ်ဳိး ရင္ဘတ္လုံရုံ အက်ႌေလးႏွင့္ ေပါင္ရင္းေဖာ္ ကုိယ္ၾကပ္ဂါဝန္ေလးႏွင့္၊ ေပါင္ရင္းမွေျခဖ်ားအထိ အသားကပ္ေျခစြပ္ရွည္ (Body Glove) ႏွင့္ ကုိယ္ဟန္မ်ဳိးစုံ ေဖာ္ျပထားၾကသည္။ ေျခစြပ္အနက္ဝတ္ထားၾကသူမ်ားရွိသလုိ အသားေရာင္ေျခစြပ္ရွည္မ်ားဝတ္ထားလွ်င္တစ္ကယ့္အသားကဲ့သို႔ျမင္ရသည္။
ခါးကုိေကာ့ထားသည္၊ ရင္ကုိေမာ့ထားသည္၊ ေျခကုိခြဲ၍ရပ္သူ၊ ေျခတစ္ဖက္ေျမႇာက္ ၍ရပ္သူပုံစံစုံသည္။ အခ်ဳိ႕အလွမယ္ေလးမ်ား ရင္သားကုိ ဖုံး၍၊ တင္ပါးကုိဖုံး၍၊ ဗုိက္သားကုိ လွပ္ထားသည္။ ခ်ပ္ခ်ပ္ရပ္ရပ္ဗုိက္ကုိအလွျပရင္း 'ခ်က္' တြင္ သံကြင္းေလးတပ္ထားသူ လည္းရွိသည္။
ေပၚျပဴလာဂ်ာနယ္ ဆယ့္သုံးႏွစ္ျပည့္ အထူးထုတ္မွာလည္း ဆရာဦးဝင္းၿငိမ္းက စာနယ္ဇင္းတုိ႔ ရွင္သန္ေရးအတြက္ အလွမယ္ေလးတုိ႔ ေကာ့ေကာ္ကန္ကား ပုံမ်ားႏွင့္ က်ား မကန္သင့္ေၾကာင္း ေရးသားထားသည္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရသည္။ (၃ဝ၊၆၊၂ဝ၁ဝ)ေန႔ထုတ္ နံနက္ခင္း ဂ်ာနယ္တြင္ေတာ့ လုပ္ငန္းသေဘာအရ ျမင္ေန ေတြ႕ေနရေသာ ဆရာတင္သန္းဦးက သူရဲ႕ေရးဟန္ သြက္သြက္ေလးႏွင့္ သေရာ္စာေရးထားသည္။ ရင္လ်ားဂုိဏ္းကား တစ္ဂုိဏ္းတည္း မဟုတ္ေတာ့ေပ။ ရင္ေဖာ္ဂုိဏ္း၊ ခ်က္ေပၚဂုိဏ္း၊ ေက်ာေျပာင္ဂုိဏ္း၊ ၿမီးေညႇာင္႐ုိးဂုိဏ္း၊ စကတ္တုိဂုိဏ္း၊ ေဘာင္းဘီတုိဂုိဏ္း၊ အားလုံး ေပါင္းမိေနၾကေလၿပီ။
စကတ္တုိကုိ ႀကိဳးေပ်ာက္ဝတ္ၾက၏။ ရင္အထက္တြင္ ဘာမွမရွိ၊ ရင္ကုိတစ္ဝက္ မက ေဖာ္လာၾက၏၊ ခ်က္ကုိ အလယ္ဗဟုိတြင္ ထားၿပီး ဗုိက္သားကုိ ေဖာ္လာၾက၏။ ခါးတုိ ဝတ္စုံေခၚ၏၊ ခ်က္ကုိ ထင္ရွားစိမ့္ေသာငွာ သံကြင္းတစ္ကြင္း ေဖာက္၍ စြပ္ထားေသး၏။ ဟူ၍ေဖာ္ျပၿပီး ----
''ကေလးေတြက သူတုိ႔ကုိ ၾကည့္ၿပီးအတုခုိးေနတာ၊ ဒါကုိလႊတ္ထားလုိ႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူး''ဟု သတိေပးထားျပန္သည္။
ေရကူးဝတ္စုံႏွင့္ မယ္ေရြးပြဲကုိ ပိတ္ပင္ထားဆဲျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ယခု ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕လယ္၊ ၿမိဳ႕နယ္အားလုံး၊ လမ္းမဝဲယာမွာ အရပ္သူကေလးမ်ား ထုိပုံစံႏွင့္ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကၿပီ။ စတိတ္ရႈိးမွ Cat Walk ေလွ်ာက္လမ္းေပၚမွာပင္ မဟုတ္ေတာ့ၿပီ။ သည္လုိေခတ္ေရစီးကုိ ဘယ္လုိ တားဆီး ၾကမည္နည္း၊ ကြၽန္ေတာ့္အိမ္မွ ေျမးမေလးမ်ားကုိ မသက္ေဆြက တဟင္းဟင္းနဲ႕ ထိန္းထားရသည္။ ဒါေတာင္မွ ေစ်းသြားရင္း ဝယ္လာေသာ စပါကက္တီေခၚ ႀကိဳးေသးတပ္ ပုခုံးေဖာ္အက်ႌကုိ ဝတ္သည္၊ အဖြားကုိ ေၾကာက္ရ၍ လုံၿခံဳေသာ ဖလံနယ္အက်ႌ၊ စတုိင္အက်ႌ လက္ရွည္ပြပြကုိ လုံလုံၿခံဳၿခံဳ ထပ္ဝတ္ ထားသည္။
စာရြက္ေပၚမွ ေၾကာ္ျငာမွျမင္သမွ် အတုခုိးဝတ္ခ်င္ေသာ စိတ္ကုိ ရေသ့စိတ္ေျဖ စတိေလးဝတ္သည္။ ထမီရွည္ရွည္အေပၚဝတ္ အက်ႌပြပြႏွင့္ ထပ္၍ လုံၿခံဳေစၾကသည္။
မည္သူမွျပစရာမဟုတ္ေသာ္လည္း စတိေလးဝတ္လုိက္ရမွဟူေသာ လူငယ္စိတ္ကုိ ကြၽန္ေတာ္စဥ္းစားေနမိသည္။
ရုိးရာယဥ္ေက်းမႈအတြက္ တာဝန္ရွိသူတုိ႔၊ လူႀကီးသူမတုိ႔ၾကားမွ အလွမယ္မ်ားသည္ လည္းေကာင္း၊ တင္းၾကပ္စြာ ထိန္းခ်ဳပ္ထားေသာ အဖြားရဲ႕ႏွိပ္ကြပ္မႈၾကားမွ ေျမးမေလးမ်ား သည္လည္းေကာင္း၊ ေနာင္လာေနာက္သမီးေလးမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ အာပတ္ လြတ္ေအာင္ မည္သုိ႔ႀကံေဆာင္ၾကေလမည္လဲဆုိသည္ကုိေတာ့ ေတြးၾကည့္၍ မရမိေသးတာအမွန္။
ေမာင္ေဆြသက္

No comments:

Post a Comment